"Бар ӯ ҳеҷ гуноҳе нест, балки ӯ савоб мегирад. Зеро ҳар гоҳ инсон ба беморӣ гирифтор шавад ва рӯза гирифтан барояш душвор гардад, барояш ҷоиз ва машрӯъ аст, ки рӯзаашро боз намояд. Ва ӯ дар пазируфтани ин рухсат савоб хоҳад гирифт.
Аллоҳ таъоло мефармояд:
ومَن كَانَ مَرِيضًا أَوْ عَلَىٰ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ أَيَّامٍ أُخَرَ
(سورة البقرة: ١٨٥).
«Ва ҳар кас бемор ва ё дар сафар бошад, бояд ба теъдоди рӯзҳои фавтшуда дар рӯзҳои дигар рӯза бидорад». (Сураи Бақара: 185).
Паёмбар (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) фармудааст:
«Ҳамоно Аллоҳ дӯст медорад, ки рухсатҳои Ӯ пазируфта шаванд, ҳамон гуна бад мебинад, ки нофармонии Ӯ анҷом дода шаванд».
Ҳар гоҳ инсон рухсати шаръиро ба хотири итоати Аллоҳ таъоло ва амал ба он чи Ӯ машрӯъ гардонидааст, бипазирад, савоб хоҳад гирифт ва бар ӯ ҳеҷ гуноҳе нест.
Эй хоҳари саволкунанда, барои боз кардани рӯза ба сабаби беморӣ бар ту ҳеҷ ҳарҷе нест". Поёни сухан.