از اذکار صبحگاه و شامگاه: سید الاستغفار: «اللَّهُمَّ أَنْتَ رَبِّي لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ، خَلَقْتَنِي وَأَنَا عَبْدُكَ، وَأَنَا عَلَى عَهْدِكَ وَوَعْدِكَ مَا اسْتَطَعْتُ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا صَنَعْتُ، أَبُوءُ لَكَ بِنِعْمَتِكَ عَلَيَّ، وَأَبُوءُ لَكَ بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي، فَإِنَّهُ لَا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا أَنْتَ» (بار الها، تو پروردگار منی، هیچ معبودی [به حق] جز تو نیست، مرا آفریدی و من بندهٔ تو هستم، و من بر پیمان و وعده‌ام با تو تا حد توانم پایبندم، از شر آنچه انجام داده‌ام به تو پناه می‌برم، به نعمتی که به من عطا کردی اعتراف می‌کنم و به گناهم معترفم؛ پس مرا بیامرز، چرا که هیچ کس جز تو گناهان را نمی‌آمرزد). «سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ» (پاک و منزه است الله و حمد و ستایش از آن اوست). صد بار. «أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ اللَّهِ التَّامَّاتِ مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ» (پناه می‌برم به کلمات کامل الله از شر آنچه آفریده است). «اللَّهُمَّ فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ، عَالِمَ الغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ، لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ رَبَّ كُلِّ شَيْءٍ وَمَلِيكَهُ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ نَفْسِي، وَمِنْ شَرِّ الشَّيْطَانِ وَشِرْكِهِ، وَأَنْ أَقْتَرِفَ عَلَى نَفْسِي سُوءًا أَوْ أَجُرَّهُ إِلَى مُسْلِمٍ» (بار الها، ای آفرینندهٔ آسمان‌ها و زمین، دانای غیب و آشکار، هیچ معبودی [به حق] جز تو نیست، پروردگار و مالک هر چیز تویی، پناه می‌برم به تو از شر نفسم، و از شر شیطان و شرک او، و اینکه بر خود بدی روا دارم یا آن را به سوی مسلمانی بکشانم). «اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ العَافِيَةَ فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ، اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ العَفْوَ وَالعَافِيَةَ فِي دِينِي وَدُنْيَايَ وَأَهْلِي وَمَالِي، اللَّهُمَّ اسْتُرْ عَوْرَاتِي وَآمِنْ رَوْعَاتِي، اللَّهُمَّ احْفَظْنِي مِنْ بَيْنِ يَدَيَّ، وَمِنْ خَلْفِي، وَعَنْ يَمِينِي، وَعَنْ شِمَالِي، وَمِنْ فَوْقِي، وَأَعُوذُ بِعَظَمَتِكَ أَنْ أُغْتَالَ مِنْ تَحْتِي» (بار الها، من از تو عافیت را در دنیا و آخرت خواستارم، بار الها، من از تو گذشت و عافیت را در دینم، دنیایم، خانواده‌ام و مالم خواستارم، بار الها، عیب‌هایم را بپوشان و ترس‌هایم را به آرامش بدل ساز، بار الها، مرا از پیش‌ رو، پشت سر، سمت راست، سمت چپ و از بالای سرم محافظت فرما، و به عظمت تو پناه می‌برم از اینکه ناگهان از زیر پایم کشته [و غافلگیر] شوم). «لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ، لَهُ المُلْكُ وَلَهُ الحَمْدُ، وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ» (هیچ معبودی [به حق] جز الله نیست، یگانه است و شریکی ندارد، پادشاهی از آن اوست و ستایش سزاوار او، و او بر هر چیزی تواناست). صد بار. «يَا حَيُّ يَا قَيُّومُ بِرَحْمَتِكَ أَسْتَغِيثُ، أَصْلِحْ لِي شَأْنِي كُلَّهُ، وَلَا تَكِلْنِي إِلَى نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ» (ای زنده، ای پایدار، به رحمت تو فریادرسی می‌جویم، تمام امور مرا اصلاح فرما و مرا حتی به اندازهٔ چشم برهم‌زدنی به خودم وامگذار). «سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ، عَدَدَ خَلْقِهِ وَرِضَا نَفْسِهِ وَزِنَةَ عَرْشِهِ وَمِدَادَ كَلِمَاتِهِ» (پاک و منزه است الله و ستایش از آن اوست، به اندازهٔ شمار آفریدگانش، و خشنودی ذاتش، و هم‌وزن عرشش، و به اندازهٔ مرکب کلماتش). «بِسْمِ اللَّهِ الَّذِي لَا يَضُرُّ مَعَ اسْمِهِ شَيْءٌ فِي الأَرْضِ وَلَا فِي السَّمَاءِ وَهُوَ السَّمِيعُ العَلِيمُ» (به نام الله، ذاتی که با نام او هیچ چیز در زمین و در آسمان زیانی نمی‌رساند، و او بسیار شنوای داناست). سه بار. «حَسْبِيَ اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ، عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ العَرْشِ العَظِيمِ» (الله برای من کافی است، هیچ معبودی [به حق] جز او نیست، بر او توکل کردم و او پروردگار عرش بزرگ است). هفت بار. «رَضِيتُ بِاللَّهِ رَبًّا، وَبِالإِسْلَامِ دِينًا، وَبِمُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَبِيًّا» (راضی و خشنودم که الله پروردگارم، اسلام دینم، و محمد ﷺ پیامبرم باشد). سه بار.

۱- بر مسلمان واجب است که از نجاست دوری کند و تا جایی که می‌تواند در پاک نگه‌داشتن خود کوشا باشد. ۲- رسیدن نجاست به لباس انسان، غسل را بر او واجب نمی‌سازد. ۳- برطرف کردن نجاست با شستن آن حاصل می‌شود، تا جایی که اثر نجاست از بین برود. ۴- پاکی از نجاست، شرط صحت نماز است و اگر فرد خود را از آن پاکیزه نکند، نمازش باطل خواهد بود. ۵- اگر قطرات ادرار به لباس انسان برسد، همان قسمتی را که آلوده شده است می‌شوید تا زمانی که به پاک شدن آن گمان قوی پیدا کند؛ و آنچه از بخش‌های شسته نشده باقی بماند، در زمرهٔ نجاست اندکی قرار می‌گیرد که بخشیده شده (معفوّ عنه) است. ۶- اگر کسی شک کند که آیا نجاست را برطرف کرده است یا نه، بنا را بر یقین می‌گذارد؛ یعنی اصل را بر این می‌گذارد که نجاست برطرف نشده است. عکس این حالت نیز صادق است؛ یعنی اگر یقین داشته باشد که پاک است و سپس شک کند که آیا نجاست به لباسش رسیده یا خیر، گفته می‌شود که اصل بر پاکی است؛ چرا که پاکی همان امرِ یقین‌آور است. ۷- اگر کسی تا پس از پایان نماز از نجاست لباس خود باخبر نشود، نمازش صحیح است. ۸- تنها کاری که در صورت وجود نجاست بر لباس برای انسان جایز نیست، فقط نماز خواندن است؛ اما دیگر کارها مانند خواندن قرآن و امثال آن حرام نمی‌شود.

از دعاهای در امان ماندن از فتنه‌ها و گشایش و برطرف ساختن سختی‌ها این موارد است: «اللَّهُمَّ إِنَّا نَجْعَلُكَ فِي نُحُورِهِمْ وَنَعُوذُ بِكَ مِنْ شُرُورِهِمْ» (بار خدایا! ما تو را در برابر گلوهایشان قرار می‌دهیم (یعنی تو را مدافع خود در برابر آنها قرار می‌دهیم) و از شرارت‌هایشان به تو پناه می‌بریم). «لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ الْعَظِيمُ الْحَلِيمُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ربُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ رَبُّ السَّمَوَاتِ وَرَبُّ الْأَرْضِ وَرَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيمِ» (هیچ معبودِ برحقی جز الله بزرگ بردبار نیست، هیچ معبودِ برحقی جز الله پروردگار عرش بزرگ نیست، هیچ معبودِ برحقی جز الله پروردگار آسمان‌ها و پروردگار زمین و پروردگار عرش گرانقدر نیست). «لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ الْحَلِيمُ الْكَرِيمُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ رَبُّ السَّمَوَاتِ السَّبْعِ وَرَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيمِ» (هیچ معبودِ برحقی جز الله بردبار کریم نیست، هیچ معبودِ برحقی جز الله والای بزرگ نیست، هیچ معبودِ برحقی جز الله پروردگار آسمان‌های هفتگانه و پروردگار عرش گرانقدر نیست). «اللَّهُمَّ أَنْتَ عَضُدِي وَأَنْتَ نَصِيرِي وَبِكَ أُقَاتِلُ» (بار خدایا! تو پشتیبان من و یاور منی و به یاری تو پیکار می‌کنم). لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ [انبیاء: ۸۷] (هیچ معبودِ برحقی جز تو نیست، تو منزهی، بی‌گمان من از ستمکاران بودم). «أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ اللَّهِ التَّامَّةِ مِنْ غَضَبِهِ وَشَرِّ عِبَادِهِ وَمِنْ هَمَزَاتِ الشَّيَاطِينِ وَأَنْ يَحْضُرُونِ» (پناه می‌برم به کلمات کامل الله از خشم او و از شر بندگانش و از وسوسه‌های شیاطین و اینکه نزد من حاضر شوند). «اللَّهُمَّ رَحْمَتَكَ أَرْجُو فَلَا تَكِلْنِي إِلَى نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ وَأَصْلِحْ لي شَأْنِي كُلَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ» (بار خدایا! به رحمت تو امید دارم، پس مرا برای چشم‌برهم‌زدنی به خودم وامگذار و تمام کارهایم را برایم سامان ده، معبودی [برحق] جز تو نیست). «يَا حَيُّ يَا قَيُّومُ بِرَحْمَتِكَ أَسْتَغِيثُ» (ای زندهٔ پاینده! [تنها] به رحمتِ تو [پناه می‌برم و] فریادرسی می‌خواهم). «اللَّهُ رَبِّي لَا أُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا» (الله پروردگار من است و هیچ چیزی را با او شریک نمی‌آورم).