Ҳар касе Қуръонро ҳифз намуда, ба он чи дар он омадааст, амал бикунад, Аллоҳ таъоло ӯро бо савоби бисёр бузург подош медиҳад ва бо икроми воло гиромӣ медорад, то ҷое ки ӯ дар дараҷаҳои биҳишт ба андозаи он чӣ аз Китоби Аллоҳ тиловат ва бо тартил мехонад, боло меравад.
Тирмизӣ (2914) ва Абудовуд (1464) аз Абдуллоҳ ибни Амр ривоят кардаанд, ки паёмбар (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) фармудааст:
«Ба соҳиби Қуръон гуфта мешавад: “Бихон ва боло рав ва ботартил тиловат намо, ҳамон тавре ки дар дунё ботартил мехондӣ, зеро ҷойгоҳи ту назди охирин оятест, ки мехонӣ”».
Албонӣ ин ҳадисро дар китоби "Ассилсилату-с-саҳиҳа" (5/281) дар зери шумораи (2240) саҳеҳ шуморида, баъд аз он чунин гуфтааст:
Бидон, ки мақсуд аз ибораи «соҳиби Қуръон» — ҳофизе аст, ки Қуръонро пурра азёд кардааст. Чунонки паёмбар (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) фармудааст: «Касе, ки Қуръонро бештар медонад, бояд ба мардум имоматӣ бикунад», яъне он касе, ки беш аз дигарон Қуръонро ҳифз кардааст. Пас, бартарият дар дараҷаҳои биҳишт вобаста ба миқдори ҳифзи Қуръон дар дунёст, на ба миқдори зиёди тиловате, ки инсон дар он рӯз анҷом медиҳад, чунонки бархе гумон мекунанд. Дар ин сухан фазилати ошкори ҳофизи Қуръон дида мешавад, аммо ба шарте ки ҳифзи ӯ танҳо барои ризои Аллоҳ таъоло бошад, на ба хотири дунё ва дирҳаму динор (манфиатҳои молӣ). Дар акси ҳол, паёмбар (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) фармудааст: «Бештари мунофиқони уммати ман қориёнашонанд». Поёни сухан.
Дар баёни фазилати ҳофизи Қуръон, Бухорӣ (4937) аз Оиша (Аллоҳ аз ӯ хушнуд бод) ривоят кардааст, ки паёмбар (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) фармудааст:
«Касе, ки Қуръон мехонад ва онро ҳифз кардааст, бо фариштагони гиромии некӯкор ҳаммақом аст. Ва касе, ки Қуръон мехонад ва онро бо заҳмат нигаҳ медорад, дар ҳоле ки барояш душвор аст, ду подош мегирад».
Барои ҳофизи Қуръон намози қиёми шаб осон аст ва Қуръон дар рӯзи қиёмат ба нафъи ӯ шафоат мекунад, зеро паёмбар (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) фармудааст:
«Рӯза ва Қуръон дар рӯзи қиёмат барои банда шафоат мекунанд. Рӯза мегӯяд: “Эй Парвардигор, ман ӯро дар рӯз аз хӯрок ва шаҳватҳо боздоштам, пас шафоати маро дар ҳаққи ӯ бипазир”. Қуръон мегӯяд: “Эй Парвардигор, ман ӯро аз хоби шаб боздоштам, пас шафоати маро дар ҳаққи ӯ бипазир”. Ва шафоати ҳар дуи онҳо пазируфта мешавад».
Аҳмад, Табаронӣ ва Ҳоким ин ҳадисро ривоят кардаанд. Албонӣ онро дар китоби "Саҳиҳу-л-ҷомиъ" зери шумораи 3882 саҳеҳ донистааст.
Аллоҳ донотар аст.
Тавзеҳ:
Дар ин ҷо бояд ёдовар шуд, ки ҳадисе дар бораи фазилати ҳифзи Қуръон нақл шудааст, ки заиф ба шумор меравад. Дар он омадааст:
«Соҳиби Қуръон, агар ба он амал кунад — ҳалоли онро ҳалол шуморад ва ҳаромашро ҳаром бидонад, дар рӯзи қиёмат барои даҳ нафар аз аҳли хонаводаш шафоат мекунад, ки ҳамаи онҳо сазовори оташ буданд».
Ин ҳадисро Байҳақӣ дар китоби "Шуъабу-л-имон" аз Ҷобир ривоят кардааст ва Албонӣ онро дар китоби "Заъифу-л-ҷомиъ" заиф шуморидааст.