Ҳар беморе, ки рӯза гирифтан барояш душвор бошад, ё рӯза сабаби дертар шифо ёфтани ӯ гардад, ё тибқи тавсияи пизишки ҳозиқ (ботаҷриба) муолиҷаи ӯ талаб кунад, ки дору ё табобатро дар рӯз бигирад, барои чунин бемор ҷоиз аст, ки дар моҳи Рамазон рӯзаашро боз намояд. Бар ӯ воҷиб аст, ки қазои рӯзҳои бозкардаи худро дар рӯзҳои дигар анҷом бидиҳад
Аллоҳ таъоло фармудааст:
فَمَن كَانَ مِنكُم مَّرِيضًا أَوْ عَلَىٰ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ أَيَّامٍ أُخَرَ
(سورة البقرة: ١٨٥).
«Пас ҳар касе аз шумо бемор ва ё дар сафар бошад, бояд ба теъдоди рӯзҳои фавтшуда дар рӯзҳои дигар рӯза бидорад». (Сураи Бақара: 185).
Қуртубӣ (раҳмати Аллоҳ бар ӯ бод) дар тафсири худ (2/276) мегӯяд:
"Аксарияти донишмандон гуфтаанд: агар инсон ба беморие гирифтор бошад, ки ӯро дард диҳад ва озор расонад, ё аз идома ёфтани он бим дошта бошад, ё аз афзоиш ёфтани он битарсад, барои ӯ боз кардани рӯза дуруст аст". Поёни сухан.
Шояд рӯза дар табобати бемории шумо судманд бошад, зеро рӯза роҳҳои ҷараёни хунро бар шайтонҳо танг мегардонад.
Ибни Касир (раҳмати Аллоҳ бар ӯ бод) дар тафсири худ (1/364) мегӯяд:
"Шояд парҳезгор гардед; зеро дар рӯза поксозии бадан ва танг кардани роҳҳои шайтон вуҷуд дорад". Поёни сухан.
Рӯзадор метавонад оби руқяшударо бар меъдаи холӣ ҳангоми ифтор бинӯшад; лозим нест, ки ҳатман субҳгоҳон бошад.
Аз ин рӯ, ба назари мо ин узр сабабе нест, ки боз кардани рӯза дар рӯзонаи моҳи Рамазонро ҷоиз гардонад.
Аллоҳ донотар аст.