Eğer ceylana tüfekle ateş edip Allah’ın adını zikredersen, mermi ceylana isabet eder ve o atış sebebiyle ölürse, bu hayvan helâldir; yenilmesi caizdir. Şayet onu canlı olarak bulursan mutlaka kesip boğazlaman gerekir.
Şeyh İbn Useymîn -Allah ona rahmet etsin- şöyle bir soru ile karşılaşmıştı:
“Tüfekle vurduğumuz ve ölen kuşların eti helâl midir? Zira bazen attığımız kuşları, üzerine besmele çekmeden önce ölmüş olarak buluyoruz.”
O da şöyle cevap verdi:
“Evet, tüfekle kuş veya tavşan, ceylan gibi başka av hayvanlarını atar ve atış anında Allah’ın adını zikredersen, onları ölü olarak bulsan bile helâldir. Çünkü Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- şöyle buyurmuştur: ‘Kanı akıtan ve üzerine Allah’ın adı anılan her şeyden yiyiniz.’
Yine buyurmuştur ki: ‘Köpeğini saldığın zaman, onun üzerine Allah’ın adını andıysan, (yakaladığını) ye.’
Ancak hayvan, kesilen hayvanda görülen titremeden daha fazla, sakin ve yerinde duran bir hayat belirtisi gösteriyorsa, onu mutlaka kesmen ve keserken Allah’ın adını anman gerekir. Eğer bunu yapmaz ve hayvan bu hâlde ölürse, sana haram olur.
Fakat atış esnasında Allah’ın adını anmaya dikkat etmek gerekir. Çünkü Allah’ın adını anmazsan —unutmuş bile olsan— o hayvanı yemek sana haram olur. Zira Nebî -aleyhissalâtü vesselâm- şöyle buyurmuştur: ‘Kanı akıtan ve üzerine Allah’ın adı anılan her şeyden yiyiniz.’
Ve Yüce Allah şöyle buyurur: ‘Allah’ın adı anılmadan kesilenlerden yemeyin.’”
Bu nakil, “Nûr alâ’d-derb Fetvaları” ndandır.
Şeyh İbn Bâz -Allah ona rahmet etsin- de şöyle bir soru ile karşılaşmıştır:
“Tüfeğe mermiyi yerleştirirken ‘Bismillâh, Allahu Ekber’ demem yeterli midir, yoksa tetiğe bastığım anda mı Allah’ın adını anmalıyım?”
O da şöyle cevap vermiştir:
“Vacip olan, Allah’ın adını atış anında zikretmektir; mermiyi tüfeğe yerleştirirken besmele çekmek yeterli değildir. Çünkü Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- şöyle buyurmuştur: ‘Okunu attığın zaman Allah’ın adını an.’
Bu hadis, Adiy b. Hâtim -radıyallahu anh- rivayet etmiş olup Buhârî ve Müslim tarafından sahih olarak rivayet edilmiştir; lafız ise Müslim’indir.”
(Fetâvâ İbn Bâz, 23/91)