Birinci mesele: Köpek edinmenin hükmü.
İnsanın köpek edinmesi, şeriatın müsaade ettiği bazı durumlar dışında haramdır. Nitekim, kim köpek edinirse —av köpeği veya sürü köpeği dışında— her gün sevabından bir veya iki kırat eksilir.
İbn Ömer (r.a.) şöyle demiştir: Rasulullah (s.a.v.)’i şöyle buyururken işittim:
“Her kim av köpeği veya çoban köpeği dışında köpek edinirse, her gün sevabından iki kırat eksilir.” (Buhârî, 5059; Müslim, 2941).
Başka bir rivayette “bir kırat” olarak geçmiştir.
“Kırat”, çok büyük bir sevap ölçüsüdür. Bir müminin her gün sevabından böylesine eksilmesi, bu fiilin haramlığına açık bir delildir.
Köpeğin necaseti, hayvanlar arasındaki en ağır necaset kabul edilmiştir. Onun necaseti ancak biri toprakla olmak üzere yedi defa yıkamakla temizlenir. Hatta Kur’ân’da haramlığı ve pisliği bildirilen domuzun bile necaseti bu dereceye ulaşmamıştır.
Buna rağmen ne yazık ki bazı insanlar, kâfirlere özenerek hiçbir ihtiyaç ve zaruret olmadığı hâlde köpek beslemekte, onları evlerinde barındırmakta ve temizlemeye çalışmaktadırlar. Oysa köpeğin necaseti aynî (zatî) olduğundan, denizle suyu ile yıkansa bile temizlenmez.
Dolayısıyla bu kimselere nasihatimiz, Allah’a tövbe etmeleri ve köpekleri evlerinden çıkarmalarıdır. Ancak köpeğe, av, tarla veya sürü için ihtiyaç duyan kimseye, Rasulullah (s.a.v.)’in izni gereği bunda bir sakınca yoktur. Köpeği evden çıkardıktan sonra da artık ondan sorumlu değilsiniz; yanınızda tutmamanız gerekir.
İkinci mesele: Köpeğe dokunmanın hükmü.
Eğer köpeğe kuru iken dokunulursa, el necis olmaz. Ancak ıslaklık varsa, birçok âlimin görüşüne göre el necis olur ve bu durumda biri toprakla olmak üzere yedi defa yıkanması gerekir.
Kaplara gelince: Eğer köpek bir kaba yalarsa (ondan içerse), bu kabı yedi defa yıkamak vaciptir; bunlardan biri mutlaka toprakla olmalıdır. Ebû Hüreyre’nin (r.a.) rivayet ettiği hadiste Rasulullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:
“Köpek, sizden birinizin kabından içerse, onu yedi defa yıkasın; bunlardan biri toprakla olsun.” (Buhârî ve Müslim).
En doğrusu, ilk yıkamada toprağın kullanılmasıdır.
Allah en doğrusunu bilir.
Kaynaklar: Mecmû‘ Fetâvâ Şeyh Muhammed b. Useymîn (11/246); Fetâvâ İslâmiyye (4/447).