Bu uygulama caizdir; nitekim Peygamberimiz Sallallahu Aleyhi Vesellem de böyle yapardı. O, gece kıyamında Kur’ân okurken bir tehdit (azap) âyetine geldiğinde Allah’a sığınır, rahmet âyetine geldiğinde ise Rabbinden rahmet dilerdi. Bu sebeple böyle yapmak caizdir, hattâ menduptur. İster gece teheccüdünde, ister gündüz nafilelerinde, isterse namaz dışında Kur’ân tilâvetinde olsun, bu teşvik edilen bir davranıştır.
Bundan sonra ne besmeleyi ne de istiâzeyi yeniden söylemek gerekmez. Dua ettikten sonra doğrudan okumaya kaldığınız yerden devam edebilirsiniz. Bu, kişinin kendi başına kıldığı nafilelerde geçerlidir.
Ancak farz namazda durum farklıdır. Peygamberimiz s.a.v’in farz namazlarda bu şekilde dua ettiğine dair bir rivayet yoktur. Cemaatle kılınan namazda da aynı şekildedir: Eğer imamla birlikteyseniz, imam kıraat ederken siz dua etmez, dinlersiniz. Gizli kılınan namazlarda ise sadece Fâtiha’yı ve kolayınıza gelen sûreyi okursunuz; fakat tilâvet sırasında bu tür dualar yapmazsınız. Çünkü Rasûlullah s.a.v farz namazlarda bunu yapmamıştır.
Bunun hikmeti ise –Allah en doğrusunu bilir– cemaate meşakkat olmaması, namazın fazla uzamaması ve insanların zorluk yaşamaması içindir. Zira her rahmet âyetinde dua edilse, her azap âyetinde istiâze getirilse, namaz uzun sürebilir ve cemaate ağır gelebilirdi. Bu da Allah’ın kullarına olan rahmetinin ve kolaylaştırmasının bir tecellisidir.
Ama nafilelerde, gece teheccüdünde, gündüz Duha namazında veya namaz dışında Kur’ân okurken yapılması serbesttir; bunda bir sakınca yoktur. Bilakis genişlik ve